Oorspronkelijk was mijn planning om de eerste helft van de avond te gebruiken om spelers de feedback voor elkaar op papier te laten zetten & te bespreken. Dat wilde ik per speler vrij kort doen, zodat we daarna in tweede helft daarmee aan de slag konden gaan. Het liep echter anders…. en dat bleek achteraf een enorm goede keuze te zijn!

Ik bedacht nét voor de training, dat ik wel in m’n eentje kon besluiten dat ‘t goed was om iedere speler kort te bespreken & dan te gaan spelen… maar dat de groep daar zélf vast ook een mening over had. Dus waarom legde ik ze niet gewoon de keuze voor: strak getimed iedere speler bespreken & dan daarna nog spelen, óf meer tijd per speler inruimen & minder (of niet) spelen?
De groep koos unaniem voor de tweede optie, waardoor ik meteen heel blij was dát ik ze de keuze voorgelegd had! Wel vond men het belangrijk dat de tijd per persoon ongeveer gelijk gehouden zou worden. Om te voorkomen dat je bij de eerste paar spelers nog uitgebreid alles bespreekt, terwijl je de laatste gehaast afwerkt omdat je naar huis wil.
En zo hebben we het dus gedaan.

Ik had van tevoren voor iedere speler een dubbelzijdig invulformulier gemaakt. Daarop konden de andere spelers hun antwoorden op de 2 vragen (“Wat zet deze speler vaak neer?” en “Welke spel-tips heb je voor speler?“) voor die speler, invullen. De antwoorden van mijzelf, en die van 2 spelers die niet aanwezig konden zijn bij deze avond, had ik daar bij aanvang alvast op ingevuld.
Tijdens het invullen van deze formulieren, kon ik al merken dat de groep het heel serieus nam. Eigenlijk iedereen had in papieren of digitale vorm keurig zijn ‘huiswerk’ meegenomen. En tijdens het invullen was iedereen heel geconcentreerd bezig (en stil!). Echt geweldig mooi (zeker voor mij als bedenker) om te zien!

Toen we eenmaal per speler begonnen te bekijken, welke feedback de groep voor elkaar had, bleek ook hier dat de groep er heel serieus mee omging. Zowel in het aan elkaar geven van waardevolle feedback – feitelijk de mooiste cadeaus die je elkaar als spelers kan geven. Als in het ontvangen van de feedback.
Want van tevoren was ik wel wat bang dat sommige spelers misschien de spel-tips als stevige kritiek zouden opvatten, of als dingen die ze ‘fout’ gedaan zouden hebben. Maar niets bleek minder waar: iedereen was oprecht blij met alle feedback. Het hielp daarbij natuurlijk enorm dat de medespelers ook duidelijk uitstraalden dat het met de beste bedoelingen gezegd werd.

Op basis van de spel-tips, zijn ook voor alle spelers hele mooie karakters bedacht. Waarin zoveel mogelijk van die tips gebundeld zijn tot één personage.
We gaan er alleen pas volgende week voor het eerst mee aan de slag. Want toen we met de laatste speler klaar waren wat betreft de feedback, was het ondertussen al over elven. En waren we gewoon bijna 3 uur met z’n allen bezig geweest! Maar er was niemand die daar over klaagde: iedereen vond het juist zeer wel bestede tijd, en was heel blij “dat we hier eindelijk een keer goed de tijd voor genomen hebben”. En daar heb ik helemaal niets meer aan toe te voegen

De 24 mooiste foto’s van die middag staan nu op mijn Flickr fotopagina. Je kan daar de losse foto’s bekijken, maar je kan ze ook als een (schermvullende) diashow bekijken.

Het heeft wat tijd gekost, maar ik ben héél erg tevreden over hoe de foto’s uiteindelijk geworden zijn. En uit betrouwbare bron weet ik dat “Joepie Improvisatie!” er ook heel blij mee is

Bij mij speelde al een hele tijd het idee, om met de spelers in een aantal trainingen heel bewust op zoek te gaan naar wat ze vaak neerzetten… en dan précies het tegenovergestelde te gaan doen.
Dus zet je als speler vaak typetjes neer? Ga dan eens aan de slag met geloofwaardige karakters. Ben je typisch iemand die altijd scènes start & opzet? Ga je dan eens puur richten op ánderen ondersteunen bij het starten van een scène. Enzovoorts…
Eind vorig jaar heb ik dit idee bij KEK_ voorgesteld, en iedereen was meteen enthousiast. En morgenavond gaan we er dus voor het eerst daadwerkelijk mee aan de slag!

Voor de eerste avond heb ik meteen alle spelers huiswerk gegeven: zet (als het kan) voor iedere speler op papier welke spelkwaliteiten deze speler vaak inzet, en welke speelkwaliteiten de speler niet of heel weinig inzet (maar wél in zich heeft). Het interessantst zijn daarbij – wat mij betreft – de antwoorden op de laatste vraag. Want daarin zitten de waardevolle speeltips die de spelers voor elkaar hebben.
Ik heb de spelers daarbij gevraagd om beide vragen óók voor zichzelf te beantwoorden. Zo kan je namelijk heel mooi vergelijken of jouw idee van je (standaard) speelstijl, overeenkomt met dat van anderen.

Ik ben heel erg benieuwd wat de trainingen op gaan leveren. De opzet van de eerste avond heb ik helemaal uitgewerkt, en voor de zekerheid ook nog tegen een vaste docente van onze groep aangehouden. De opzet van de 2e en 3e avond heb ik bewust nog niet gemaakt: die wil ik helemaal af laten hangen van de resultaten van morgenavond.
Daarbij voel ik een groot gevoel van verantwoordelijkheid. Ik wil namelijk heel graag van de drie avonden een succes maken. Én ik wil heel goed in de gaten houden, dat de ontdekkingstocht voor de spelers spannend & uitdagend is, zónder dat het doorschiet naar frustrerend of onaangenaam!
Het zal dus drie woensdagavonden lang voor de trainer zeker zo hard werken zijn als voor de spelers. Maar het komt allemaal vast goed…!

Dus ga er eens goed voor zittten, en bekijk dit gesprek:

Vanmiddag heb ik – in het kader van Impro Amsterdam 2012 – de workshop “Bollywood Improvised Musical” gevolgd. Die werd verzorgd door twee leden van de Indiaase improv groep Improv Comedy Mumbai.
En dat heeft me een heleboel over Bollywood geleerd!

De workshop was min of meer half ‘theorie’ en achtergrond informatie, en half improv. De achtergrond informatie was erg interessant om te horen, en werd ook geïllustreerd aan de hand van allerlei filmfragmenten. Het ‘vooroordeel’ dat Bollywood films – in ieder geval naar onze Westerse smaak – erg over-the-top zijn, werd daarbij wel bevestigd. En dat er veel gedanst wordt, dat klopt ook. Sterker nog: tot zo’n 10 jaar geleden, waren er niet echt Indiaase films waarin niet gezongen werd. En nog steeds gelden Indiaase films zonder zang (in dat land) als ‘art house’ films. Dat zegt wel iets!
Daarnaast kwamen er nog volop onbekende feiten en weetjes voorbij. Wat je in potentie bij het neerzetten van ‘Bollywood’ weer erg kan helpen om niet alleen maar wat uiterlijke ‘maniertjes’ neer te zetten, maar ook de passende onderliggende structuur. Altijd fijn!

De twee docenten legden ook uit welke standaard opbouw er vaak in Bollywood films zit (die structuur ligt namelijk sterk vast – maar dat wil het publiek ook!). Hoe de rolverdeling tussen man en vrouw is. Wat een ‘item girl’ is (feitelijk: de sloerie…) en wat ‘the good girl’ is (feitelijk: het brave, übergoeie, en zedige meisje, wat uiteindelijk wél altijd bij de mannelijke hoofdpersoon in de prijzen valt). Ook leerden we hoe de basis dansen in elkaar steken, wat typische bewegingselementen zijn, en waarom allerlei zaken rond kussen en, ehm, ‘vrijen’, wel volop gesuggereerd maar nooit echt getoond mogen worden. En nog veel meer. Erg leerzaam, vond ik!

Dus mocht er in de toekomst iemand bij een theatersportwedstrijd (of andere improvisatietheater voorstelling) “Bollywood” roepen, dan ben ik in ieder geval een heel stuk beter daarop voorbereid!
Mocht je dit roepen, wees dan wel voorbereid op mijn onmiddelijke, snedige tegenvraag: “Bedoel je de Noord- of Zuid-Indiaase Bollywood-variant?”. Waarop jij het antwoord dan niet weet, en dat moeten we dan natuurlijk via een massale dans van ons afdansen en -zingen

De mooiste 11 foto’s staan sinds vandaag op de Flickr fotopagina van “no-nonsense impro”. Klik op de onderstaande foto om de fotoset met losse foto’s te bekijken. Eventueel kan je ook de foto’s als een (schermvullende) diashow bekijken.

Ik vind de foto’s erg mooi geworden. Voor sommige geldt dat ze extra leuk zijn wanneer je erbij geweest bent (en dus weet bij welke scène of opwarmer een foto gemaakt is). Maar ze geven hoe dan ook een mooi beeld van de middag.

Je kan alle 22 foto’s van deze avond bekijken op mijn Flickr fotopagina: als diashow, of via de “KEK_ Karaoke 2011″-fotoset.

Helemaal vanzelf ging dat allemaal niet…
Zo waren we de vorige keer met een knus gezelschap van zeven spelers. En in eerste instantie liep het ook nog niet zo storm voor de bijeenkomst van afgelopen zondag. Dus begon er bij mij twijfel te ontstaan: misschien ging mijn idee toch niet zo goed aanslaan als ik gehoopt had?
En doordat rond Kerst en Oud & Nieuw er allerlei locaties gesloten waren, lukte het me pas eind afgelopen week om definitief een ruimte te vinden voor “MIJ”. Dus ook dat was best een beetje zweten…

Maar wat bleek? Het kwam uiteindelijk volledig in orde!
De gevonden ruimte (bij het UCK aan het Domplein) was mooi & lekker ruim. En we waren uiteindelijk met 15 mensen. En daaraan mag ik zeker nog toevoegen: 15 héél erg enthousiaste mensen!

De hele middag was eigenlijk de volle drie uur lang (we konden maar niet ophouden…!) één doorlopend feestje. Iedereen had er enorm zin in. De middag werd uitstekend geleid door Jonathan Perquin, en begeleid door Luciën Greefkes. En we hebben een heleboel leuke oefeningen & games kunnen spelen, waaronder een aantal die ikzelf nog niet kende. Dus zo leer je nog eens wat ^_^

Ik heb nou alweer zin in de volgende bijeenkomst, op zondagmiddag 19 februari. Wil jij er ook bij zijn? Neem dan even contact met me op via de mail. Dan wordt ook jij blij van MIJ!

De bijeenkomst van morgen is van 13.00 tot ca. 15.30 uur in het gebouw van het UCK aan het Domplein. Wil je meedoen? Neem dan snel contact met me op!
Kan je er morgen niet bij zijn? Geen ramp: in o.a. februari en maart zijn er ook weer “MIJ”-bijeenkomsten.

Wil je meer weten over “MIJ”? Zoals wat het inhoudt & hoe je mee kan doen?
Kijk dan op deze informatie pagina op mijn persoonlijke website.

Rechteren wordt nog wel eens onderschat in de theatersportwereld, en wordt ook heel vaak verkeerd begrepen door het publiek. Nou is dat laatste niet zo vreemd: het publiek ziet twee of drie zure & strenge ‘juryleden’ die er alleen maar mee bezig lijken te zijn om alles wat de spelers doen zoveel mogelijk af te kraken & te frustreren. Maar dat is allemaal natuurlijk maar spel!

Want in werkelijkheid zijn de rechters gewoon spelers van de twee tegen elkaar strijdende ploegen. En ze hebben (als ze goed rechteren tenminste…) juist het allerbeste met de spelers voor!
De kunst zit hem erin – en dat is één van de dingen die rechteren voor mij zo leuk maakt – om de spelers tussen de regels door van waardevolle feedback te voorzien, terwijl je tegelijkertijd naar het publiek toe dat zo ‘naar’ en ‘gemeen’ mogelijk verpakt. Ik omschrijf het vaak als “spreken met je denkstem”, en schep er het grootste genoegen in om met één goed geplaatste sneer alle sponzen uit de zaal te trekken
Zie ik bijvoorbeeld als rechter dat de spelers vooral maar staan te praten (en bijv. niet of te weinig aan het handelen zijn), dan kan ik gewoon zeggen “Kunt u iets minder praten, en meer bewegen?“. Dan weten de spelers – als het goed is – welke impuls ze hun spel kunnen geven. Maar het is véél leuker om diezelfde boodschap te verpakken in een ‘naar’ jasje, en er iets van te maken als “Ja, dat kletsen kennen we nu wel hoor. Gaan we ergens in deze scène ook nog een keer wat actie & handelingen van u te zien krijgen?“.

Als je dit allemaal goed doet, zal het publiek na afloop je (soort-van) complimenteren met “Wat kan jij een vreselijk nare vent neerzetten, zeg!”. Terwijl de spelers je bedanken voor de juiste ingreep & feed-back op precies ‘t goede moment. Tsja, It’s a dirty job, but someone’s gotta do it! ^_^

Extra slagroom op de rechterstaart, is dat je de ‘naarheid’ van je rechter nog extra kan onderstrepen met een goed gekozen naam. Zodat je bij de introductie van jezelf aan het publiek meteen duidelijk maakt dat je niet al te aardig bent!
Dus dan stel je je voor als Rechter Kwaadbloedt, Rechter Inglijer (doordenkertje), of Rechter Nooitgoet. Ben je de rechter die over de technische aspecten van het spel gaat, dan heet je misschien wel Rechter Muisklik. En ben je de rechter die over de inhoud gaat, dan heet je misschien wel… Rechter Hersenhelft!

Als dank voor alle lessen & voor mijn “deskundige”, “zeer gedegen” en “heel leerzame” (quotes van de deelnemers!) aanpak daarvan, kreeg allerlei hele mooie cadeaus. Zoals een grote bos bloemen, een meer dan riante cadeaubon voor één van mijn andere favoriete bezigheden (bordspellen), en een tegoedbon voor een zogenaamde “mannenbehandeling” bij de schoonheidsspecialist. Waarbij iedereen natuurlijk met strak gezicht volhield dat ik dat laatste natuurlijk helemáál niet nodig had, maar voor “je weet maar nooit”

Als dank voor al hun enthousiasme, en voor alle dingen die zij aan mij geleerd hebben, had ik – op mijn beurt – voor iedere deelnemer een (nep…) roze tulp. Waarbij aan iedere uitgedeelde tulp een kaartje met een ‘tip’ & een ‘top’ voor die specifiek speler hing.
De tulpen werden erg gewaardeerd, en de individuele tips & tops vond men heel attent en ook erg waardevol.

En nu? Nu even niets. Het is nu even tijd voor een vakantie
Maar… de groep wil héél graag verder gaan met theatersport, en heeft gevraagd of ik een vervolgcursus voor ze wil verzorgen. En tsja, wie ben ik om daar “nee” tegen te zeggen? Het zou toch zonde zijn om op de goede basis die er nu ligt, niet verder te bouwen ^_^

Wanneer ik al improviserend een lied aan het zingen ben, heb ik vaak eenzelfde beeld in m’n achterhoofd zitten: dat van een ritmisch-gymnastiek meisje wat zo’n bal de lucht ingooit, dan een hele ingewikkelde choreografie uitvoert, en daarna schijnbaar moeiteloos de bal op het juiste moment weer opvangt.

Bij improvisatie zingen, is ‘de bal’ voor mij het rijmwoord van de tweede regel die ik ga zingen.
Wanneer ik de eerste regel begin te zingen, zing ik de zin – qua inhoud – meestal gewoon zoals ik hem wil zingen: ik ben dan nog niet echt bezig met dat er nog een tweede, rijmende zin achteraan moet gaan komen. Het enige waar ik wél op probeer te letten, is dat ik de eerste zin afsluit met een woord waar vrij makkelijk op te rijmen is. Dus dat ie niet eindigt op een fijn woord als ‘herfst’, of zo
Wanneer ik de tweede regel begin te zingen, gooi ik de muzikale ‘bal’ de lucht in. Terwijl ik doorzing, ga ik (in m’n achterhoofd) snel op zoek naar een woord wat rijmt op het laatste woord van de eerste zin. Zodra ik iets heb wat ook maar enigszins past, stop ik met zoeken & kan ik ontspannen. Ik weet nu namelijk hoe de tweede regel zal gaan eindigen, en ben dus van mijn rijmstress af. De overgebleven tijd van de tweede regel kan ik nu min of meer vrij invullen, zolang ik maar zorg dat deze enigszins passend bij het rijmwoord uitkomt. Tegen de tijd dat ik aan het einde van de tweede regel ben, vang ik dan ‘de bal’ weer ontspannen op. En voilá: twee rijmende zinnen gezongen, zonder (al teveel…) stress!

Oké: deze handigheid komt zeker niet vanzelf. Maar je kan er wel op trainen. En naarmate je het vaker doet, gaat het ook steeds makkelijker. Heus!
Wat voor mij daarbij het fijnst is om te ervaren, is dat – omdat ik weet dat ‘t bijna altijd wel goed komt – ik ook steeds makkelijker vol vertrouwen ‘de bal’ de lucht in durf te gooien. Omdat ik weet dat er eigenlijk altijd wel iets is, wanneer ‘de bal’ weer naar beneden komt!
Door het wegvallen van de rijmstress, kan ik ook des te meer tijd & energie steken in het invullen van de zinnen zélf. Zodat het niet alleen rijmt, maar vaak ook nog eens ergens over gáát

Om af te sluiten, nog twee tips om het rijmen, resp. het omhoog gooien & weer opvangen van ‘de bal’, makkelijker te maken:

• Ben je al begonnen aan zin 2, en komt er geen goed rijmwoord? Maak je tekst dan gewoon twee keer zo lang.
  Oftewel: wat je dácht dat zin 2 zou worden, wordt gewoon een verlenging van zin 1. Je smeert – ter plekke – deze hele tekstregel dus uit over twee delen. Zo kan je aan het einde van ‘zin 2′ (deel 2 v.d. 1e zin) opnieuw een (beter) rijmwoord uitkiezen. En je hebt daarna ook nog eens twee keer zo lang de tijd (namelijk 2 ‘zinnen’) om daar een rijmwoord bij te bedenken!
• Ben je bijna aan het einde van zin 2, en komt er maar geen goed rijmwoord? Kies dan als rijmwoord hetzelfde woord als wat zin 1 heeft.
  Het is wat minder spannend dan echt een ander rijmwoord, maar het publiek valt het vaak niet eens op, en je hebt tenminste iets wat rijmt. Beter dát, dan enorm in de stress schieten!
  Of herhaal zelfs een deel van het einde van zin 1. En doe daarbij net alsof dat een van tevoren gepland ‘motiefje’ was: grote kans dat het publiek je echt een top-zanger vindt!

Je kan alle 29 foto’s van de wedstrijd bekijken op mijn Flickr fotopagina: als diashow, of via de “KEK_ vs. Totdat De Dom Valt”-fotoset.

Want ze wilden heel graag vaststellen hoe het was gesteld met de gastvrijheid richting nieuwe cliënten bij zogenaamde ActiveringsCentra (AC’s). Bij zo’n centrum worden mensen met een psycho-sociale kwetsbaarheid (zoals een depressie, borderline, e.d.) opgevangen en ondersteund. Zodat ze zo zelfstandig mogelijk kunnen (leren) functioneren. De centra bieden o.a. allerlei – vaak creatieve – activiteiten aan, die mensen kunnen helpen om weer een regelmatig(er) leefritme op te bouwen.

De opdracht die bij mij werd neergelegd, was om de 6 AC’s in de regio Flevoland als ‘mystery guest’ te bezoeken.
Daarbij werd me gevraagd om op allerlei zaken te letten, zoals: hoe is het telefonische contact? hoe word je ontvangen? hoe verloopt het contact met de medewerkers? word je gezien als een mens die ondersteuning nodig heeft, of (meer) als ‘een nummer’ of ‘een zak geld’? en word je in begrijpelijke taal te woord gestaan, of komt er veel vakjargon op je af?
Verspreidt over twee verschillende dagen, heb ik deze bezoeken uitgevoerd. Telkens heb ik daarbij een cliënt met min-of-meer dezelfde achtergrond & hulpvraag neergezet. Zodat de AC’s onderling op een eerlijke manier konden worden vergeleken.
Die bezoeken leverde volop waardevolle bevindingen op. En een duidelijk zicht op de zaken die al heel goed gaan (o.a. dat er een duidelijke & oprechte focus is op de behoeften van de cliënt), en zaken waar nog wel ruimte voor verbetering is.
Het verslag van ieder individueel bezoek, de bevindingen, en de aanbevelingen, heb ik verwerkt in een uitgebreid en helder rapport.

In eerste instantie zou het daarbij blijven. Toen ik echter hoorde dat het verslag tijdens een medewerkersbijeenkomst aan bod zou gaan komen, bood ik aan om het daar dan ook zelf te komen presenteren. Een aanbod dat meteen enthousiast werd aanvaard.
En zo heb ik vanmiddag het verslag aan ca. 50 medewerkers van Kwintes gepresenteerd. Daar zaten dus óók de medewerkers bij die ik tijdens mijn bezoeken ontmoet had. En dat leverde in eerste instantie wat verbaasde blikken op (“Waar kén ik die man toch van?“). Maar uiteindelijk kon men er de humor ook wel van inzien. En was men heel erg blij met wat er op deze manier aan het licht gekomen was. Zeker ook, omdat daar ook volop positieve zaken tussen zaten (toch altijd fijn om te horen!).

Ik vond het een erg leuk opdracht om te doen. En leerzaam ook. Want ook hier bleek (weer) dat mensen in de zorg heel erg begaan zijn met de situatie van cliënten. En ik leerde – het lijkt bijna een cliché – dat mensen/de cliënten met zo’n psycho-sociale kwetsbaarheid, eigenlijk heel gewone mensen zijn. Zeker niet vreemd, of ‘eng’, of wat dan ook. Ze waren juist de beste reclame voor de AC’s, want ze waren vaak enorm enthousiast erover. Een betere reclame kan je je niet wensen!
En dankzij deze opdracht, weet ik nou in ieder geval ook wat een “PB”, “CIZ”, “PGB”, en “AC” zijn

Wat leerde de groep van mij? Ze leerden vanavond om elkaar te laten stralen. Het belang van goed met elkaar samenspelen & samenwerken. En wat er bedoeld wordt met het theatersport credo “durf te falen“. En die boodschap kwam goed over, merkte ik.
Ik word er iedere keer weer erg blij van, wanneer de cursisten vanzelf al de belangrijkste lessen uit oefeningen en games kunnen halen. Dat de les zich bijna – bij wijze van spreken – vanzelf geeft.

“Ik kan wel aan alle kanten zijwieltjes op de les schroeven, en zachte kussens op de harde theoretische ondergrond leggen, maar dat is helemaal niet nodig.”

Wat leer ík van de groep? Nou, vooral dus dat laatste: dat een groep als deze vanzelf wel op de belangrijkste dingen uitkomt. Ik bedoel: ik kan wel aan alle kanten zijwieltjes op de les schroeven, en zachte kussens op de harde theoretische ondergrond leggen, maar dat is helemaal niet nodig. De cursisten verlangen dat ook niet van me. En ze vinden het al helemaal niet erg als het dan toch eens ‘mis’ gaat. Je ziet dat ze het gewoon nog eens proberen (en soms nog eens, en nog eens…), en er dan meestal gewoon prima uitkomen. En dan ook veel blijer zijn dan met die zijwieltjes eraan, want nu hebben ze het zélf uitgevonden. Meer moet je als docent/trainer dan niet (willen) doen!
De groep leert me ook meer dan eens dat de kenmerkende ‘jonge honden’-energie en speelhouding van zo’n (nog) niet ervaren groep, heel aanstekelijk is. En dat wat ze doen téchnisch misschien nog wel eens wringt, maar dat ze dat zondermeer compenseren met spel vol frisheid, ongeremdheid en puurheid. Wat vaak zeker zo fijn & amusant is om naar te kijken, als het spel van een ervaren, filterende, in z’n hoofd streng regisserende speler!

En zó worden alle aanwezigen bij deze lessen er uiteindelijk beter van

Je kon Zhivago gistermiddag tegenkomen bij de “Freak Show” op “Stadsfeest Castellum“.
Deze freaky show heb ik neergezet met drie collega improvisatie-spelers, in een knusse & dichte tent met plek voor zo’n 15-20 kijkers. Onze voorstelling duurde circa 10 minuten, en je kreeg altijd waar voor je geld want de voorstelling was gratis

Ikzelf opende deze voorstelling met een tarotkaart-reading, waarbij iemand uit het publiek – als hij geluk had – een antwoord kreeg op een prangende vraag. Verleden, heden, en toekomst, bleken daarbij altijd perfect in elkaars verlengde te liggen. En als de kaarten zeiden dat je een pony voor je verjaardag ging krijgen, of dat je het beste dagelijks drie kelken drank kon gaan drinken om je probleem op te lossen – wie was jij als gewone sterveling dan om dat advies niet op te volgen??
Snel daarna werd het grote podium (ahum…), vrijgemaakt voor de exotische Zherazade (oftewel: Anneke). Na een sensuele, gesluierde dans met veel wulps soepel heupwerk, onthulde zij haar Grote Geheim: ze bleek een flinke baard te hebben! Menig kabouter zou het er warm van krijgen, maar het publiek reageerde uiterst koeltjes op deze ‘suprise’…
Zoltan (oftewel: Hans), de fakir/Sterke Man nam daarna het podium over. Helaas was z’n aansteker leeg, dus we moesten het zonder een vuurspugact doen (…in een niet-geïmpregneerde tent, met houten zijwanden – dus hoe erg was dat eigenlijk?). Wél voerde hij een zéér gevaarlijke messen-act op met hele echte messen, ook al zagen ze er verdacht inklapbaar & van plastic gemaakt uit. Ook bedwong hij een zeer gevaarlijke gifslang… met z’n blote tanden! Als laatste tilde hij een – volgens hem – zéér zwaar houten blok op: “Het weegt net zoveel als een kleine gezinsauto. Of minstens net zoveel als 1000 Happy Meals… mét gratis speeltje.“. Dankzij zijn enorm sterke spieren én met kosmische ondersteuning door Zhivago, ging het blok uiteindelijk toch de lucht in. Applaus!
De grote finale van de “Freak Show” was ook meteen het engste onderdeel. En dus ging de rookmachine op vol vermogen aan, en klonk er snerpende gitaarmuziek. Zoltan bleek namelijk in het verre Siberië een… wolvenjong  gevonden én getemd te hebben. Gevaarlijk brullend kwam dit harige monster (oftewel: Ferry) te voorschijn. Grote beroering alom! Maar gelukkig bleek deze weerwolf toch minder gevaarlijk te zijn dan verwacht, want Zoltan had het op fabuleuze wijze weten te temmen. Dankzij een vegetarisch dieet met veel pindakaas (leer hiervan kinderen!), was het monster nu niet veel meer dan een kwispelstaartend hondje.
En zo kon het publiek opgelucht – en vaak nog na-rokend van de dampen van de rookmachine… – de tent weer verlaten.

We hebben deze show de hele middag bijna doorlopend opgevoerd. Aan het einde van de middag waren we dan ook behoorlijk op, en flink bezweet. Maar: ook erg voldaan, en héél erg tevreden over wat we neer hadden gezet. We waren het erover eens: dit moeten we vaker doen! ^_^
Wat we misschien minder vaak moeten doen, is een act opvoeren waarbij je veel make-up op je gezicht hebt zitten. En dan specifiek rond je ogen. Want dat krijg je er dus gewoon niet helemaal af, hoeveel demake-up je ook gebruikt. Waardoor in ieder geval Hans en ik gisteren, en voor een deel ook nog vandaag, met zwarte ‘rouwranden’ rondliepen. Ik snap echt niet wat emo’s dáár nou zo leuk aan vinden…

Ik heb natuurlijk pas één les aan deze groep gegeven, maar merk nu al hoe fijn het is om te doen.
Wat ikzelf bijvoorbeeld altijd fijn vind om te zien, is de ongefilterdheid van het spel. Vaak gekoppeld aan een prettige vorm van jonge honden-energie. Juist doordát ze nog bijna niets of niet veel van theatersport afweten, spelen ze heel vrijuit: als ervaren speler filter je toch vaak in je spel behoorlijk veel (“Dat is vast niet origineel…” “Past dit wel helemaal goed in de lopende verhaallijn?” etc.). Niet dat enige vorm van filtering in je spel niet goed is, maar de neiging is vaak groot om teveel te analyseren & te weinig te spélen. Dus als je dan een beginnende groep lekker vrij over het speelvlak ziet stuiteren, dan houd je dat toch stiekem wel een spiegel voor. Eentje waar je als het goed is dan ook wel weer erg hard om kan lachen
Ook heel fijn (en dit is zeker geen hint voor ervaren groepen waar ik trainingen bij geef!): de groep luistert nog heel goed naar je. Ervaren spelers zijn nou eenmaal vaak behoorlijk, ehm, eigenwijs… (toch? ik in ieder geval wel!).

Je ziet tijdens een eerste les ook dat de deelnemers nog best zenuwachtig zijn, en je ziet ze (daarom) met allerlei dingen worstelen. Maar dat hoort ook gewoon bij het proces van zo’n cursus volgen en van iets nieuws leren.
Wat mij veel voldoening geeft, is dat je óók ziet dat ze uit zichzelf allerlei dingen ontdekken. En dat ook toepassen, zodat het een volgende keer alweer een stapje beter gaat. Ik zie ook dat ze het van de ene kant heel spannend en ‘eng’ vinden, maar er toch/ook heel veel plezier aan beleven.
Als docent probeer ik er daarbij voor te zorgen dat ze m.b.v. een goede opwarming en de juiste oefeningen, de games & scènes succesvol neer kunnen zetten. Want ik wil ze helpen waar dat maar kan, maar weet tegelijkertijd ook dat ze ‘t meeste leren wanneer dingen (nog) niet helemaal goed gaan. En ik weet dat ik ze heel veel kan aanreiken, maar dat iedere cursist uiteindelijk zelf bepaalt hoeveel – en vooral ook wát – hij daarvan overneemt en toepast. Ik geef water & voeding, maar het plantje bepaalt uiteindelijk zelf of het groeien wil (zó: heb ik eindelijk mijn bruggetje gemaakt naar de foto )
Meer dan eens merk ik bij trainingen dan ook – hoe ontnuchterend dat soms ook is – dat ‘niets’ doen (door mij als docent) soms nog de beste manier voor een groep is om iets te ontdekken & te leren!

Les 2 van komende dinsdag is voor sommigen les 1, want er gaan een paar mensen meedoen die er de eerste les niet bij konden zijn. Ik geef hen uiteraard dezelfde prettige instap als de rest van de groep tijdens les 1 gehad heeft. Maar… les 2 wordt óók de eerste ‘echte’ les: waar vorige week nog vooral draaide rond kennismaken en een beetje snuffelen aan improviseren, gaan we deze week met de eerste theorie beginnen. We gaan het belang & de werking van een duidelijke ‘Wie-Wat-Waar’ ontdekken. En hoe je die goed (en snel) neer kan zetten. Ik ben benieuwd hoe dat gaat lopen!

Tijdens de middag werden in totaal zeven mini-theatersportwedstrijden, van telkens 45 minuten, gespeeld. De eerste wedstrijd begon om 12.15, en de laatste om 16.45. Ik was zelf al om half 11 aanwezig, want als floor manager moet ik natuurlijk het goede voorbeeld geven Het op tijd aanwezig zijn, gaf me ook de tijd om nog even lekker ‘in te zennen’, voordat de drukte van de middag begon. En druk kreeg ik het!

Bij alle evenementen geldt wel als ‘regel’ dat de dingen op de dag zelf toch altijd weer nét anders lopen dan gepland. En gisteren was geen uitzondering op die regel. Op het laatste moment vielen er een aantal spelers af, o.a. door ziekte of laatste moment afspraken die niet afgezegd konden worden. Ook bleken sommigen het gewoon totaal vergeten te zijn…

(Foto gemaakt door Nico van theatersportgroep Lunetics)

Dat zorgde ervoor dat ik zo’n beetje meteen bij aankomst op het Stadhuis al kon gaan puzzelen, bellen & regelen om die lege plaatsen zo snel mogelijk weer op te vullen. Dat betekende veel rondrennen op zoek naar (mogelijke) spelers, mensen bellen & mailen, en tussendoor ook nog zorgen dat de zaal klaar was voor de eerste wedstrijd.
En ook tijdens de rest van de middag bleek regelmatig dat spelers toch niet (op tijd) aanwezig waren, en moest ik volop improviseren om de zaak op de rails te houden. Verder waren er nog de doorlopende taken, zoals zorgen dat (alle!) spelers voor de komende wedstrijd op tijd aan de warming-up begonnen, zorgen dat de lopende wedstrijd niet uitliep (ik was een hele strenge in dat opzicht!), en zorgen dat o.a. de muzikant voldoende te eten & drinken had. En ik vond het nog allemaal enorm leuk om te doen ook!

Gelukkig stond ik er daarbij niet alleen voor: mijn mede KEK_-ers, maar ook veel spelers van de andere ploegen, zijn bijgesprongen waar ze konden en waar dat nodig was. Dat is het fijne van het werken met theatersporters: iedereen is zo flexibel als wat, en staat eigenlijk standaard al in de “waar kan ik bijspringen?“-stand. Daarom bij deze nog een keer een heel groot “Dank je wel!” voor iedereen die gisteren meegeholpen heeft om de middag tot zo’n groot succes te maken!

En de wedstrijden van de middag? Die verliepen (ook) prima. We hebben dan ook meerdere keren met een ‘volle bak’ gespeeld. Het publiek was ook altijd enthousiast, deed lekker mee, en vermaakte zich duidelijk prima. Alleen al in dat opzicht was het een geslaagde middag!
Bij de wedstrijden was bewust de keuze gemaakt om met teams te werken die uit spelers van alle 8 van de deelnemende teams afkomstig waren. Dat pakte in de praktijk echt prima uit, en zorgde voor hele frisse & verrassende scènes die erg leuk waren om naar te kijken. Juist omdát men elkaar & elkaars speelstijl nog niet kende, zag je dat standaard patronen losgelaten werden, en dat iedereen – met veel enthousiasme – op zoek ging naar hoe men er samen uit kon komen. Dat leverde o.a. een prachtige mini-musical op, creatief gebruik van de zaal (en het podium ), maffe sprookjes, en absurde tableaux vivant.

Ik weet zeker dat alle deelnemende verenigingen gistermiddag uitstekende reclame gemaakt hebben voor het nieuwe Utrechtse theatersportseizoen. Dat wordt dranghekken neerzetten bij de komende wedstrijden
Tijdens de middag, maar zeker aan het einde van de middag, werd ik door iedereen overladen met complimenten voor de uitstekende organisatie. Dat was heel erg fijn om te horen (*bloos*)! Aan het einde van de laatste wedstrijd van de middag – waaraan ik (ongepland!) als speler meedeed – kreeg ik het t-shirt wat je hierboven op de foto ziet staan: als dank voor alle tijd & energie die ik in de organisatie had gestoken.
Iedereen (inclusief ikzelf!) riep na afloop ook dat we dit zeker nóg eens moeten doen. Ze hadden daarbij al een goeie kandidaat in gedachten voor het regelen van de organisatie!

“KEK_“, de vereniging waarbij ik theatersport speel, organiseert op die dag een hele middag theatersport in de centrale hal van het Utrechtse Stadhuis. Dat doen we niet alleen: er werken aan dit onderdeel van het Uitfeest in totaal acht Utrechtse verenigingen mee.

De organisatie van dit onderdeel van het Uitfeest, heb ik grotendeels op me genomen. Dat betekent dat ik morgen niet als speler te zien zal zijn, maar dat ik in plaats daarvan ga zorgen dat alles zo soepel mogelijk verloopt. Want we hebben een vol programma (met zeven theatersportwedstrijden), een heel strak tijdsschema, waarschijnlijk héél veel enthousiast publiek – en het blijft impro: dus je weet maar nooit wat er (nog meer) gaat gebeuren!

Dus: heb je zin in een lichtvoetige opera, een absurd sprookje, een doorgedraaide doventolk, of een tranentrekkende soap? Kom dan kijken naar “KEK_ presenteert…“! De toegang is gratis

Ik ben zeer content met het eindresultaat. Er was wel wat nabewerking nodig, omdat er over alle foto’s – door de TL-verlichting – een gelige waas lag. En ze waren allemaal nogal aan de donkere kant.
Dus heb ik de kleur van de foto’s netjes gecorrigeerd. En ik heb ze lekker licht gemaakt: zelfs nog iets lichter dan strikt noodzakelijk was, maar het geeft een prettig frisse ‘look’ aan de foto’s (vind ik).
Een onverwachts prettige bijkomstigheid, was dat de ruimte waarin we zaten, crême-kleurige wanden had. Daardoor hebben de foto’s nu allemaal hele rustige, cleane achtergronden. Waardoor ze een bijna fotostudio-achtige uitstraling krijgen, en ze een duidelijke focus op de actie op de voorgrond hebben.

Het is wel duidelijk: hier zit een tevreden fotograaf ^_^ Maarre… laat vooral ook even horen wat jij ervan vindt!

Van de organisatoren hebben we allerlei input & suggesties ontvangen van zaken die in de workshop verwerkt zouden kunnen worden. Dat maakt het verzorgen van dit soort workshops ook zo leuk: iedere workshop is weer anders, en het is elke keer weer een uitdaging om een opzet te bedenken die zo goed mogelijk bij de aangedragen zaken past.
De rode draad van de zaken waarmee ze aankwamen, was dat er met een hele vette knipoog naar dit jaarlijkse uitje gekeken mocht gaan worden. Want werden ze misschien niet te oud voor alle wilde dingen die ze tot nu toe tijdens de uitjes gedaan hadden? Moet het allemaal voortaan niet rustiger, bedeesder en veiliger?
En dus komen er allemaal zaken/games aan bod waarin de deelnemers ‘voorbereid’ worden op die rustigere fase in het leven, de mid-life crisis, en wat niet meer.

De start van de workshop willen we – in stijl – ook anders gaan doen dan gewoonlijk. Meestal wacht je namelijk tot iedereen er is, dan stel je je voor aan de groep, legt uit wat er gaat gebeuren, en gaat aan de slag.
Deze keer zetten we op de locatie van de workshop een wachtkamer neer van een huisartsenpost. Daar zetten we flink wat stoelen neer, er liggen allerlei tijdschriften, foldertjes van de apotheek, er staan pillen (lees: een schaaltje M&M’s…), enzovoorts. Wij (de workshopleiders) zetten daar de receptioniste/zuster neer die de ‘patiënten’ opvangt & één van de patiënten die zit te wachten (en een héleboel ouderdomskwaaltjes heeft). Oké: dat doen we niet in de outfits zoals op de foto hier rechts, maar je krijgt wel een idee zo Ook staat er een flipover met daarop een tekst die ze welkom heet bij de huisartsenpost. En of bezoekers zich a.u.b. eerst bij de receptie willen melden om zich in te schrijven?
We willen zo de mensen die binnenkomen meteen aan het werk zetten, en ze heel speels (hopen we!) laten ervaren wat improviseren is, en hoe je al heel snel – met z’n allen – een interessante scène neer kan zetten. Of het opgepakt gaat worden door de groep, en wat het gaat worden, dat weten we morgen pas: het blijft tenslotte impro! Maar ik denk dat het wel goed gaat komen ^_^

Voor deze oefening heb je liefst een muzikant nodig. Eventueel kan je ook een paar spelers een eenvoudig koortje als achtergrond laten doen, maar een muzikant werkt fijner omdat dan alle spelers met volle aandacht mee kunnen doen.

Het is een oefening waarbij 2 spelers elkaar gaan toezingen. De tekst bestaat daarbij telkens uit 4 regels: de eerste 3 regels zijn in het Nederlands, en de 4e regel is altijd het Engelse zinnetje “…(And) I Love You”. Dat contrasteert namelijk lekker, is lekker duidelijk, en zingt gewoon nét een tandje fijner dan “…(En) Ik hou van jou” (vind ik tenminste )

Zet iedereen in een kring, en wijs een startspeler aan. Deze speler & zijn rechter buurman, gaan de oefening doen. De muzikant zet nu een eenvoudige begeleiding neer (niet te snel, en een paar eenvoudige accoorden zijn vaak al genoeg).

De startspeler gaat nu 3 regels over de andere speler (spreek-)zingen. Die 3 regels hoeven nadrukkelijk niet te rijmen (dat scheelt bij veel spelers alweer een zorg!), maar het mag natuurlijk wel. De regels gaan over dingen die hij aan de andere speler goed / mooi / tof / leuk / bijzonder / etc. vindt. Alles is goed, als het maar positieve dingen zijn. De 4e regel – “…(And) I Love You!” – wordt als laatste met lekker veel passie gebracht
De andere speler doet vervolgens hetzelfde, maar dan over de startspeler. Ook hij eindigt met “…(And) I Love You”.
Een voorbeeld: “Je zingt zo mooi / Je lacht altijd zo vrolijk naar iedereen / En je laat altijd anderen mooi schitteren… / … And I Love You” (vooral het woordje “Love” kan je lekker lang trekken).
En zo ga je iedereen in de kring af.

Variaties:

• Als het soepel gaat, kan de muzikant per paar van spelers de begeleiding wat gaan variëren, qua tempo, stijl, en dergelijke;
• Je kan deze opwarmer ook met meer dan 2 spelers tegelijkertijd doen. Een fijn aantal is 4 spelers. Daarbij zingen de eerste 3 spelers de 4e speler toe.
  Elk van de eerste 3 spelers zingt daarbij 1 positieve zin over de 4e speler (wederom: zonder dat ze onderling hoeven te rijmen). Nadat de 3e zin gezongen is, zingen de drie eerste spelers samen “…(And) We Love You!“. Vooral als je daarbij de toegezongene bent, voelt dat echt heel erg lekker!
  Vervolgens schuift de startspeler in de kring 1 plek op, en herhaalt het zich: iedereen wordt dus als het goed is 1 keer toegezongen, en zingt voor 3 verschillende spelers 1 zin.

Bij deze eerste bijeenkomst waren 13 theatersporters aanwezig. Die kwamen voornamelijk uit Utrecht, maar er zaten o.a. ook spelers uit Amsterdam, Amersfoort en Wageningen bij. En samen hebben we circa 2,5 uur lang ons prima vermaakt.
De middag werd muzikaal omlijst door Maarten Tros. Hij had z’n eigen, enorm grote keyboard/synthesizer meegenomen, en trok daar de meest uiteenlopende stijlen & begeleidingen uit tevoorschijn. Dat leverde volop inspiratie op en heeft ons als spelers erg geholpen om volop te kunnen schitteren.

Na een voorstelronde op basis van de “…(And) I Love You…“-opwarmer, en een flinke stemopwarming m.b.v. een bonte medley van bekende nummers, gingen we aan de slag met een aantal theatersport games. De 3 games waar we deze middag mee bezig zijn geweest, waren de “Muzikale 3-in-de-pan“, de “Muzikale Knuffel” (die niet iedereen kende, maar erg in de smaak viel), en “De Ode“.

Daarbij werd er uiteraard lekker muzikaal geïmproviseerd, maar vooral ook heel vaak erg mooi gezongen. Daarnaast werd er ook volop gespeeld met het format van die 3 games. Met de hele groep werd er bekeken hoe we een game nóg mooier/beter/strakker kon. Bijvoorbeeld door de verhaallijn van de scène (verder) te vereenvoudigen, door te werken met ondersteunende koortjes, en vooral ook door elkaars sterke kanten maximaal te benutten.
Dat leverde o.a. een nieuwe variant van “De Ode” op: normaliter wordt die door 2 spelers neergezet, maar al snel werden dat er 3, en de middag werd spontaan spetterend afgesloten met een ode door de volledige groep. Echt kippevel, en heel erg mooi om te zien en om aan mee te doen!

Voor mij was de middag een heel erg groot succes! Zoals het bij impro eigenlijk ook wel hoort, wist ik van tevoren niet wat hier nou uit zou gaan komen: zouden de anderen het wel leuk vinden, en zouden ze zich voldoende vermaken tijdens deze middag? Het blijft toch altijd een beetje een gok…
Nou, iedereen was enorm enthousiast over de middag, en er werden op het einde al meteen afspraken gemaakt voor nieuwe bijeenkomsten in september en oktober. Ook kreeg ik van iedereen volop complimenten voor het nemen van dit initiatief & voor de organisatie. En die complimenten heb ik licht blozend, maar wel met veel plezier geaccepteerd
Tijdens het naborrelen (bij café “Tilt”), kwamen er al allerlei ideeën voorbij wat betreft onderwerpen voor de volgende bijeenkomsten. En misschien konden we met de “MIJ“-groep ook wel toewerken naar een soort productie? Of in ieder geval ook een keer een bijeenkomst of voorstelling voor publiek doen?

Wat het ook allemaal gaat worden, ik kijk er nu al enorm naar uit!
Lijkt het jou ook leuk om mee te doen met dit “Muzikaal Improvisatie Jammen“? Stuur me dan een e-mail, zodat JIJ ook mee kan doen met “MIJ”

Ikzelf zing heel veel als ik in de auto rij (meestal is dat wanneer ik alleen rij, maar soms ook niet ). Dat kan misschien een enkele keer nog wel eens een wat aparte blik van een mede-weggebruiker opleveren, maar ach: die ken ik verder toch niet persoonlijk, dus wat maakt het uit!

Wat maakt zingen in de auto (voor mij) zo fijn & waardevol?

• Om te beginnen kan je daar zo hard  – en zo ‘imperfect’ – zingen als je maar wil: niemand die het hoort (zolang je de raampjes dichthoudt & geen cabrio rijdt ). Dus je kan lekker experimenteren met je zang: hard/zacht, hoog/laag, vanuit je buik zingend of op je kopstem, hees, met veel vibrato, gekke krulletjes – noem maar op: alles kan! Een ideale manier om ongegeneerd dingen uit te proberen dus;
• De meeste mensen zitten vrij regelmatig in de auto, dus je kan lekker vaak op deze manier oefenen. Ik weet heel zeker dat mijn zangtechniek zich erg verbeterd heeft door het al jarenlang veel zingen in de auto;
• Je kan perfect de muziek uitzoeken die bij je (stembereik) past, waar je blij van wordt, waardoor je geïnspireerd wordt, etcetera. Zo kan je maximaal profijt uit het autozingen halen (geen ‘vullers’ die je moet uitzitten!), en het wordt er ook zoveel leuker op!
  Ikzelf heb een hele rits CDs samengesteld met nummers die prima passen bij mijn stem(bereik), die ik fijn meezingen vind, en/of waar ik lekker mee kan spelen (bijv. door een 2e stem eronder te zetten);
• Je kan de nummers waarmee je meezingt weer gebruiken als bron van inspiratie tijdens toekomstige improvisatie zang (ik zoek behoorlijk wat nummers specifiek voor dat doel uit). Waarmee ik natuurlijk niet bedoel dat je ze ‘letterlijk’ 1-op-1 gaat hergebruiken.
  Wat je wél kan doen, is een bestaand nummer (deels) van een nieuwe tekst voorzien terwijl je meezingt. Omdat het een bestaand nummer is, ken je de melodie ervan al, dus dat geeft je een mooie basis/houvast. Begin bijvoorbeeld met de 1e regel van een couplet gewoon mee te zingen, en daar dan een zelfbedachte (en correct-rijmende) 2e regel overheen te zingen. Gaat dat goed, dan kun je bijvoorbeeld over een Engelstalig nummer een Nederlandse tekst heen gaan zingen (die qua tekst en sfeer lijkt op het origineel – maar misschien ook wel helemaal anders is). Zo werk je op allerlei niveaus aan je handigheid om tekst op een melodie te zetten. En dat komt altijd van pas!
  Een andere manier waarop de nummers je kunnen inspireren, is dat je typische elementen uit populaire muziekstijlen kan gaan destilleren. Wat maakt een musicalnummer een musicalnummer? Wat kenmerkt een smartlap / powerballad / heavy metal nummer / etc.? Dat zorgt ervoor dat wanneer je een lied in die muziekstijl gaat zingen (bijv. omdat het publiek of de muzikant die stijl als input gegeven heeft), dat je dan makkelijk(er) de juiste basiselementen daarvan kunt neerzetten. En met name uit musicalnummers (omdat die vaak veel stijl-, melodie- en tempowisselingen hebben) haal ikzelf veel elementen die ik later weer in impro liedjes kan verwerken. Zo worden de impro nummers minder eentonig, en kan je ook makkelijker een verrassende wending bedenken (bijv. een tempo-wissel, een aparte ‘brug’, of een mooie modulatie). En het publiek denkt al snel dat je écht een totaal muzikaal genie bent dat je dit soort dingen uit het niets tevoorschijn kan toveren

Kortom: zoek een auto, badkamer, of andere (kleine) ruimte waar je ongestoord kan gaan ‘jammen’, en ga lekker muzikaal aan de slag!