Afgelopen woensdagavond was de eerste van 3 trainingen die ik bij KEK_ verzorg, rond de comfort zone van spelers. En dat werd een lange maar ook heel waardevolle avond!
Oorspronkelijk was mijn planning om de eerste helft van de avond te gebruiken om spelers de feedback voor elkaar op papier te laten zetten & te bespreken. 
Dat wilde ik per speler vrij kort doen, zodat we daarna in tweede helft daarmee aan de slag konden gaan. Het liep echter anders…. en dat bleek achteraf een enorm goede keuze te zijn!
Ik bedacht nét voor de training, dat ik wel in m’n eentje kon besluiten dat ‘t goed was om iedere speler kort te bespreken & dan te gaan spelen… maar dat de groep daar zélf vast ook een mening over had. Dus waarom legde ik ze niet gewoon de keuze voor: strak getimed iedere speler bespreken & dan daarna nog spelen, óf meer tijd per speler inruimen & minder (of niet) spelen?
De groep koos unaniem voor de tweede optie, waardoor ik meteen heel blij was dát ik ze de keuze voorgelegd had! Wel vond men het belangrijk dat de tijd per persoon ongeveer gelijk gehouden zou worden. Om te voorkomen dat je bij de eerste paar spelers nog uitgebreid alles bespreekt, terwijl je de laatste gehaast afwerkt omdat je naar huis wil.
En zo hebben we het dus gedaan.
Ik had van tevoren voor iedere speler een dubbelzijdig invulformulier gemaakt. Daarop konden de andere spelers hun antwoorden op de 2 vragen (“Wat zet deze speler vaak neer?” en “Welke spel-tips heb je voor speler?“) voor die speler, invullen. De antwoorden van mijzelf, en die van 2 spelers die niet aanwezig konden zijn bij deze avond, had ik daar bij aanvang alvast op ingevuld.
Tijdens het invullen van deze formulieren, kon ik al merken dat de groep het heel serieus nam. Eigenlijk iedereen had in papieren of digitale vorm keurig zijn ‘huiswerk’ meegenomen. En tijdens het invullen was iedereen heel geconcentreerd bezig (en stil!). Echt geweldig mooi (zeker voor mij als bedenker) om te zien!
Toen we eenmaal per speler begonnen te bekijken, welke feedback de groep voor elkaar had, bleek ook hier dat de groep er heel serieus mee omging. Zowel in het aan elkaar geven van waardevolle feedback – feitelijk de mooiste cadeaus die je elkaar als spelers kan geven. Als in het ontvangen van de feedback.
Want van tevoren was ik wel wat bang dat sommige spelers misschien de spel-tips als stevige kritiek zouden opvatten, of als dingen die ze ‘fout’ gedaan zouden hebben. Maar niets bleek minder waar: iedereen was oprecht blij met alle feedback. Het hielp daarbij natuurlijk enorm dat de medespelers ook duidelijk uitstraalden dat het met de beste bedoelingen gezegd werd.
Op basis van de spel-tips, zijn ook voor alle spelers hele mooie karakters bedacht. Waarin zoveel mogelijk van die tips gebundeld zijn tot één personage.
We gaan er alleen pas volgende week voor het eerst mee aan de slag. Want toen we met de laatste speler klaar waren wat betreft de feedback, was het ondertussen al over elven. En waren we gewoon bijna 3 uur met z’n allen bezig geweest! Maar er was niemand die daar over klaagde: iedereen vond het juist zeer wel bestede tijd, en was heel blij “dat we hier eindelijk een keer goed de tijd voor genomen hebben”. En daar heb ik helemaal niets meer aan toe te voegen 
– is het relaxte tempo waarin het gesprek gevoerd wordt. De interviewster en Bobby nemen er de tijd voor, en dat levert hele mooie antwoorden op, en interessante observaties over allerlei (muzikale) zaken.
